ერწო, რიწა

უფის ცრემლო,ორი ცრემლი
ამერს ერწო,იმერს რიწა.
ელავს ბოროტების ცელი,
გმინავს მაცხოვარის მიწა.

სისხლის თქეშში აკვანივით
გადაირწა,გადმოირწა,
უფლის ცრემლი–ერწო, რიწა
საქართველოს დედამიწა.

მოდის მტერი,სახელს გვარქმევს
მონათლულს და სახელიანს.
თითქოს გუშინ დავიბადეთ
თვალი ჯერ არ აგვხელია.

მოდის ეშმა, თოვლის კაცი
ეს რა ქარიშხლები ქრიან.
დედა ხვთისას ნათლული ვარ,
მე ხომ საქართველო მქვია