შენ შემეკითხე, ნეტავ ვინახარ?

სიზმრიდან ცხადში გადმოვაბიჯე,

და გეუბნები მე შენ მიყვარხარ.

ბედნიერება რა არის ნეტავ?

ცისკრის ნათება? მზის ელვარება?

ბედნიერება ის არის ალბათ,

უყვარდე იმას, ვინც გენატრება.

ნახე გაწვიმდა, ტირის ბუნება,

ნახე სისველე იგრძნო ტუჩებმა,

ხედავ ატირდა, ჩემი თვალები,

და იცი რატომ? შენ მენატრები.

ჩემტვის გაჩენილხარ,და ვიცი ვინცა ხარ,

ჩემი ოცნება ხარ, სიცოცხლეს ვფიცავ,

გულის სიღრმეში, ოცნებით გინახავ,

ღმერთია მოწამე, რომ ძლიერ მიყვარ.

მინდა მოგეფერო, თბილი ხელებით,

გული გაგითბო, ლამაზი სიტყვებით,

ყოველ დღიური, ფიქრის ღმერთი ხარ,

ქალაქს, რომელსაც დაუნგრიეს სიცილის სკოლა,

სიზმრის მოყოლად გაუმხილეს მტერს ისტორია

და ყოველ ღამეს ტრადიციათ გადექცათ სროლა;

და პოეტები განთიადებს აღარ ხვდებიან,

სადაც ქალისთვის სიყვარულის ახსნა შეგრცხვება

და ლოლოები მაისშიაც აღარ დნებიან.

ყვავილის ნაცვლად რომ მიართმევს გატეხილ სარკეს

იქ სადაც კვდება მიჯნურებში ალერსის ნიჭი

და ბუხრის შეშად უკეთებენ ბალზაკს და მარკესს.

და მტრედებს ჭამენ ისე შიათ დაკარგვა რწმენის,

ღამე კახპებით დატვირთული ქარავანია,

სადაც სიცოცხლე – სულელია,სიკვდილი – ბრძენი.

მაგრამ ნერვებით,ერთმანეთის ზიზღით,ხმამაღლა,

სადაც სიკეთე გამოცდაზე აბარებს ცოდვას

და სიყმაწვილე ნაოჭებმა მტვერში დამარხა.

პეპლების გუნდით, ყვავილების ლურჯი ნიავით,

იწრიალეს და საღამომდე ვერაფრით გაძლეს

ქალაქში, სადაც ვერ იპოვეს…