sagamom mshvidad chaiara. martalia nika mteli sagamo megobrebtan iyo, magram piqrita da grdznobit sul tamostan iyo, xvalindel dgeze piqrobda, undoda rac sheidzleba meti dro gaetarebina tamostan.

-nikush pirveli xdeba ar wavidet?

-wavidet, zura. 

daemshvidobnen megobrebi ertmanets da saxlebisken mimaval gzas gaudgnen. nika yvela gogoshi tamos xedavda, zogs tvalebit amsgavsebda zogs siarulit, iseti grdznoba qonda titqos mteli samyaroshi marto tamo arsebobda. saxlshi chumad sheipara ar undoda vinme gaegvidzebina, shevida tavis otaxshi da wamowva, tvalebi daxucha da tamo warmoidgina, gaixsena dgevandeli dge da ese tvalebdaxuchuls egimeboda tavistvis. tavis tavtan marto darjenils da tamoze piqrshi gartuls ise daedzina rom verc ki gaigo.

dilit mzis sxivebma da chitebis…

წაიკითხე მეტი »

ისევ ლექსებს ავედევნე, ახლა...
თუ გიყვარვარ,
მაშინ ნუღარ წახვალ...

წაიკითხე მეტი »

წაიკითხე მეტი »

მხოლოდ საქართველოში ყველა ადნაკლასნიკებშია და ყველა ამბობს რო გოიმობაა

მხოლოდ საქართველოში ადამიანს შეიძლება საჭმელი ფული არ ქონდეს მარა ჯიბეში უიობრესი მესამე თაობის მაბილნიკი ედება

მხოლოდ საქართველოში მარადონას თამაშზე სტადიონი ნახევრად ცარიელია

მხოლოდ საქართველოში ტატუ თუ აქ გოგოს ის კაცთანაა ნამყოფი და იასნია შენც მოგცემს იმიტო რო თუ 1 კაცთან არი ნამყოფი ხო იასნია რო ყველას აძლევს

მხოლოდ საქართველოში ყველას უყვარს გალაკტიონი მარა ნახევარზე მეტს არც ერთი ლექსი არ წაუკითხავს და მეორე ნახევარს კიდე გალაქტიონი გონია

მხოლოდ საქართველოში ადამიანი ნაკითხია 10 წიგნი თუ აქვს წაკითხული და ნუ თუ უკვე 50 დაგააბიჯა ზნაჩიტ უკვე გენიოსია.

მხოლოდ საქართველოში ანატომიის გაკვეთილზე არ აყოლებენ ქალისა…

წაიკითხე მეტი »

როგორ მიხაროდა,როდესაც მე,
ერთი ბატკნის წონა
(მამის სიტყვებია),
საწოლთან დაფენილ
დათვის ტყავზე ჩამოვცურდებოდი
და დედა პენსიით შეძენილ
უბრალო ხალათზე მიკრავდა ღილებს_
თითქოს ცისკენ მიმავალ ბილიკზე
დაწალიკებულ ყვავილებს შეხაროდა,
ისე მაღლდებოდნენ
ღილიდან ღილამდე
ნამგლით და თოხით გამაგრებული,
ფერმკრთალი თითები.

განსაკუთრებით ის მიყვარდა,
როდესაც ბოლო ღილის შეკვრისას
თითები ყაპოზე მეხებოდნენ
და მერე ქოჩორსაც მისწვდებოდნენ
და გამისწორებდნენ...
იმ წუთებში დედა იყო
სხვაგვარად ფიქრიანი,
სხვაგვარად ჩუმი და გარინდებული,
თითქოს დედა-შვილი რომელიღაც
ძველისძველ რიტუალს ასრულებდა
და ჰქონდა საოცარი
სურნელი ყველაფერს_
ხალათს,დედის ხელებს
და იმ ჰაერს,რომელშიც ვიდექით
და ერთმანეთის გულებიდან
ღმერთის სიხარული გვესმოდა.

როცა იქნება,თავის დროზე,
სიკვდილიც მისახსოვრებს ხალათს,
რომელიც იქნება
ისეთივე თბილი და უბრალო,
როგორც ის,მეორე,
დედის პატარა პენსიიდან
ამოზრდილი დიდი სიხარული,
კიდობანში სათუთად შენახული,
და იმ ხალათზე ისევ დედა
(უკვე გარდაცვლილი)
შემიკრავს ანგელოზის თვალებივით
მშვენიერ ღილებს
და გულის ამაჩუყებელი,
ბავშვობის დროინდელი,
ნაცნობი სურნელი
ექნება ყველაფერს_
დედის ხელებსაც,
სიკვდილისგან ნაბოძებ ხალათსაც,
ანგელოზის თვალებივით
მშვენიერ ღილებსაც
და ამ ქვეყნიდან იმ ქვეყანაში
წავა დედა-შვილი,
როგორც ყველაზე ძვირფასი სახლის
პირველიდან…

წაიკითხე მეტი »

ათასი მიწისძვრაც ვერ დააქცევს
სახლს,რომლის საძირკველშიც
ჩრდილი და სინათლეა,
სიცოცხლის დაბადების დროინდელი...

*****

ტკივილს ჩაეძინა,
დარდს გამოეღვიძა.

*****

ჩვენი გულების ელვარებას
ირეკლავს მზე
და ამით ანათებს..

*****

დაეცა.ჩაიცინეს.
წამოდგა.გაუცინეს...:)

*****

ერთმანეთს შეაბერდნენ,
ვით შარვლის ტოტები.:)

*****

ცრემლია პროლოგი და ეპილოგი
ჩვენი სიცოცხლისა..

წაიკითხე მეტი »

უკაცრავად,
მომიტევეთ სითავხედე,
ალბათ ჩქარობთ მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ,
ვერ მიცანით?
სულ ვერაფერს მოგაგონებთ?
თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ ქალბატონო....
რატომ შეკრთით ?
ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი,
ნუთუ გულში ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს?!
გამოცვლილხართ,თუმც თვალები
ძველებურად მეამიტი შეგრჩენიათ ქალბატონო.
მე როგორ ვარ,რას ვაკეთებ რად არ მკითხავთ?
ცოლიც მყავს და შვილიც უნდა გავათხოვო,
დღეს ყველაფერს ერთად გეტყვით ,რაც არ მითქვამს,
ახლა მაინც მომისმინეთ ქალბატონო!
მაგ სიმკაცრით და უზომო სიამაყით
რა მოიგეთ,რა საცუქარს ელით ბოლოს?
მენანებით ლოდინით და ფიქრით დაღლილს
სიბერეც რომ შეგპარვიათ ქალბატონო....
თქვენს წინაშე თუკი რამე დავაშავე,
ამიხსენით,მიმანიშნეთ არ დამზოგოთ,!
საკუთარ თავს ჩათვლით ალბათ დამნაშავედ,
სინანული გვიანია ქალბატონო...
ეს ცხოვრება ბილიკია ეკლიანი,
ბევრი დადის ლუკმა პურის სამათხოვროდ,
არ მოგწყინდათ მარტოდმარტო ხეტიალი,
გულახდილად მიპასუხეთ ქალბატონო.
დრო დაგვიდგა უკვე ჩვენი განშორების,
ქედს მოვიხრი ამ წუთების სამახსოვროდ
გახსოვთ,ერთ დროს თვალს…

წაიკითხე მეტი »

ისინი ბევრნი არიან, ძალიან ბევრნი... იმაზე მეტნი, ვიდრე ოდესმე ყოფილან...
არიან საბერძნეთში, იტალიაში, ესპანეთში, გერმანიაში, ამერიკაში... არიან რუსეთშიც...
არიან ყველგან, სადაც კი ფეხი გაუწვდათ, ხელი მიუწვდათ და გულმა გაუწია... სადაც კი ვიღაც ეგულებოდათ თავიანთ თვისტომიდან...
არიან ალალბედზე წასულები და ბედისა და ბედისწერას ბრმად აყოლილები...

არიან ყველგან და "ყოფნა-არყოფნის" ფილოსოფიას ყოველდღიურად, რეალურად "ეხებიან" ხელით - ხეხავენ უნიტაზებს, ცვლიან "პამპერსებს", ცლიან ღამის ქოთნებს... ასუფთავებენ ოთახებს, ეზოებს, ქუჩებს... აშენებენ სახლებს, სძინავთ ხარაჩოებზე...
სძინავთ იქაური შრომითა და აქაური ფიქრით გადაღლილებს...
სძინავთ, მაგრამ "ყოფნა-არყოფნის" ფილოსოფიის მსგავსად, არც მათ ძილ-ბურანში ყოფნას ჰქვია ძილი...
დილა იწყება დაღლილი სხეულითა და სხეულზე მეტად აჩქარებული გულისცემით...
იწყება შიშით - ქალბატონს "რაღაც" არ…

წაიკითხე მეტი »

წაიკითხე მეტი »

მე რომ შემეძლოს,
ალბათ მთელ ჩემს სიცოცხლეს მივატოვებდი,
ფეხით გავსრსესდი ჩემი ცხოვრების ამონარიდს,
რაც მაიძულებს ვიტირო…
მე რომ შემეძლოს.
წავიდოდი იქ, სადაც
ჩემი ცხოვრების ვერც ერთ ფურცელს ვერ მოიტანდა ქარი
და რომ შემეძლოს,
ხელში აყვანილს აგიყვანდი
ყველაზე მაღალ ეკლესიამდე,
რათა გადმოგეხედა ბავშვობისათვის
და რომ შემეძლოს,
შენს თითოეულ ნაბიჯს დავითვლიდი,
თითოეულ ნაკვთს ფუნჯის ერთი მოსმით დავწერდი,
დავიჩოქებდი და ჩემს სულს გაჩუქებდი…
ჰმ, რომ შემეძლოს ჰაერზე ფეხის დაბიჯება,
ყველა საფეხურს გავივლიდი შენამდე ,
დაღლილ-დაქანცულს არ მექნებოდა ფიქრი დასვენებაზე…
მე რომ შემეძლოს…
ალბათ მთელ ჩემს სიცოცხლეს მივატოვებდი,
გადვიქცეოდი შენს ნაფეხურად გოლგოთაზე და ვიარსებებდი,
რათა ყოველთვის გახსენებოდა ხალხს ის დღე …
მე რომ შემეძლოს,
საკუთარი ხელით აგიყვანდი ყველაზე მაღალ ეკლესიამდე,
ჯვარს გიტარებდი,
სისხლის თითოეულ წვეთს ავაქუჩებდი მთის მწვერვალამდე ,
მაღლა ასულს კი გეტყოდი :
დაისვენე ღმერთო _ შენ ისედაც ბევრი…

წაიკითხე მეტი »