ეგო საკუთარ თავს სრულყოფილად და ყოვლისმცოდნედ თვილის. სწორედ ამიტომ, ეგოს ტყვეობაში მყოფი ადამიანი, ვერც კი აცნობიერებს, რომ მან თავად აირჩია ის ცხოვრება, რომელშიც ცხოვრობს და თავად უზრუნველჰყო ყველაფერი ისე, როგორც ის ცხოვრობს.

- ესეიგი, ვინ არის დამნაშავე იმაში, რომ ის ასეთი უბედურია?

პასუხი მყისიერად ჩნდება: "რა თქმა უნდა სამყარო". აი თურმე ვინ არის ყველაფერში დამნაშავე.

შემდეგ კი ეს აზრი ეპიკური რომანივით ვითარდება:

- მე, ასეთი შესანიშნავი ადამიანი, პტაქტიკულად სრულყოფილების განსახიერება, იძულებული ვარ ბოლო დონის არარაობასავით ვიარსებო ამ უსამართლო სამყაროში,…

დღეს მთელი საქართველო საუბრობს 17 მაისის აქციის შესახებ. მინდა ჩემი აზრი მეც დავაფიქსირო. ბიბლიის მიხედვით მაღალმა ღმერთმა ორი ქალაქი გაანადგურა საშინელი ცოდვის გამო და ამ ფაქტის შემდეგ ამ ცოდვას განადგურებული ქალაქების სახელებითაც მოიხსენიებენ, სოდომი და გომორი. ამასთან ერთად, არ არსებობს ცოდვა, რომელსაც ღვთის კაცთმოყვარება არ აღემატებოდეს, ეს კი ნიშნავს, რომ თუ ვინმე ცოდვაში ჩავარდა, სასოწარკვეთას არ უნდა მიეცეს, რადგან უფალი მოწყალეა. შეცოდე და მოგეტევება, მაგრამ ძალიან ხშირად გვავიწყდება, და თუ უფრო გულწრფელები ვიქნებით, ვივიწყებთ, რომ ზემოთ ნახსენებ ორ სიტყვას შორის არის მესამეც­_სინანული.

არც არავინ.
კედლები.
ტახტი.
იქვე, ტახტის წინ, იატაკზე, წყლით სავსე ჭიქა.
და ყველაფერი (ჩვეულებრივ) სულერთი გახდა
და ბუნებრივი.
აღარც რამე გულამდე მიგაქვს.

მხოლოდ ბოლომდე ჩაიწყვიტო ნერვები – ცდილობ,
რომ გამართლება მოუძებნო გადახსნილ მაჯებს…

ჯერ დედაშენის განწირული: “რა ქენი, შვილო!”
გიჭერს მხრებში და მთელი ძალით გბღუჯავს
და განჯღრევს.”